Monday, October 26, 2026


Καθώς κυλά ο χρόνος, ουρλιάζω στα αστέρια, Κοιτάζω απ’ το παράθυρο, σε παραλήρημα βυθισμένος. Ακολουθώ έναν οδηγό, έναν χάρτη γεμάτο ρυτίδες, Το Αστέρι του Βορρά με καλεί μέσα από το κενό της νύχτας. [Ρεφρέν] Η αγαπημένη μου, τη βλέπω να σβήνει σαν κερί, Ένας όρκος που κρατά γερά, καθώς τα χρόνια ξετυλίγονται. Με έχει ξεχάσει, με έχει ξεχάσει— Την ακούω να κλαίει, τη βλέπω να φεύγει. [Στροφή 2] Χαίρετε, αδελφοί, δεμένοι με έναν αιώνιο όρκο, Σαν τη θάλασσα, κύματα υψώνονται κάτω από εμάς τους δύο. Σας βλέπω μπλεγμένους στο χιόνι, παγιδευμένους, Ενώ εγώ αντλώ ακόμα δύναμη στον παγωμένο, αραιό αέρα. Οδηγώντας μέσα από κανάλια και άγνωστες περιοχές, Καθώς η νιότη μαθαίνει όσα φανέρωσαν τα αληθινά συναισθήματα. [Επίλογος] «Για πάντα», φώναξε, κι ύστερα χτύπησαν οι καμπάνες του παρεκκλησιού, Στο λίκνο της πίστης, εκεί που αντηχούν οι παλιοί όρκοι.

No comments:

Post a Comment

https://suno.com/@triantafilos